Ege Köyleri Şiiri - Muhsin Yener

Ege Köyleri
hemen yanı başımızda
ama şehirlinin unuttuğu,
adı bile anılmayan yerler.

Yosun tutmuş taşlar
biçim verilmemiş,
sararmış yüzleriyle susar.

Kuruyan otlar,
çoktan kaderine razı
eski kümbetler
ve mezarlıklar
ağaç çitlerle,
ya da alelade taş duvarlarla çevrili
sessiz bekleyişler.

Ege köylerinde
hep aynı sır saklıdır belki
zeytin, incir, ceviz, kestane
toprağın hafızası gibi
kök salmış.

Altın sarısı kurumuş otların üstünde
yemyeşil dallar yükselir
hayat ile ölüm kadar keskin
bir zıtlıkla.

Ve bir ulu çınarın gölgesinde
oturduğunda insan,
içine bir huşu çöker
serin bir rüzgar dokunur yüzüne,
yavaşça fısıldar

“Hoş geldin…”