Ebu Zer El-gıfârî Şiiri - Afşin Dualı

"Peygamber Efendimiz’in "Yeryüzü, Ebu Zer’den daha doğru sözlü birini taşımamıştır" dediği, haksızlığa karşı bir mızrak gibi duran, dünya malını elinin tersiyle iten o garip ama aziz ruh. Rebeze çölünde yapayalnız can verirken, gözyaşları kumlara karışan o derviş gönüllü yiğit.
İşte ​Kalemimi en derin hüzne batırdım"

"Dünyayı elinin tersiyle iten, doğruluktan başka yükü olmayan bir derviş...
Yalnızlığın en şerefli haline, Rebeze’nin susuz kumlarında can veren Ebu Zer’e hürmetle..."
​

"Mekke’de İslam’ı haykıran o ilk seslerden biriydi...
Zulme boyun eğmedi, saraylara eyvallah etmedi.
'Geceleri aç yatıp da kılıcına sarılmayana şaşarım' dedi.
Ve bir gün... Rebeze çölünün ortasında, bir başına kaldı.
Hanımı başında ağlarken, 'Kefenimiz bile yok' dediğinde...
Ebu Zer gülümsedi: 'Ağlama, Resulullah müjdeledi; biz yalnız ölüp, cennete beraber gireceğiz.'
Issız kumlar şahittir; o gün güneş bir başka hüzünle battı..."
​
Doğruluğu kılıçtan daha keskin bir dildi,
Dünyanın süsü püsü önünde eğildi.
Saraya girmedin, harama bakmadın,
Aşkın ateşini gönülden bırakmadın.
Rebeze yollarında bir garip yolcuydun,
Sen Hakk’ın rızasında huzuru buldun.
Eski bir hırkayla göçtün bu diyardan,
Vazgeçtin her şeyden, geçmedin o Yâr’dan.
​
Ey Ebu Zer! Gariplerin sultanı,
Doğruluk yolunun en sarsılmaz canı.
"Yalnız ölecek" dediğin o kutlu an,
Seninle beraber inledi koca cihan.
Ya Ebu Zer! Ya Gıfârî!
Sana selam olsun, ey Hakk’ın yâri!
​
Susuz dudakların "Allah" diye inledi,
Melekler sustu da senin o hüznünü dinledi.
Kefenin yoktu, hırkan yetti tenine,
Hasretle kavuştun o nurlu dengine.
Miras bırakmadın dünya malından bir zerre,
İmanını sundun Rabbine binlerce kere.
Issız bir çölde batan o sönmez güneşsin,
Sen vefa yolunda bulunmaz bir eşsin.
​
Haksızlık önünde elif gibi durdun!
Dünyayı kalbinden tek seferde vurdun!
Yalnızlık tacın oldu, gariplik tahtın,
Cennet bahçeleri olsun senin bahtın!
​
Yalnız doğan, yalnız ölen, yalnız dirilecek olan...
Ebu Zer El-Gıfârî...
Radıyallahu anh...