Ebu Hureyre Şiiri - Afşin Dualı

"Bir kedi yavrusunu hırkasının yeninde taşıyacak kadar ince olan ruhlu Ebu Hureyre"

Medine sokaklarında bir garip aşık,
Heybesinde ilim, kalbinde nurdan ışık.
Suffe’nin köşesinde bekler durur her gece,
Resul’ün her sözü ona kutsal bir hece.
​
Hırkasının içinde saklı bir can uyur,
Küçücük bir nefes, dünyaya rahmet buyur.
Peygamber gördü de tebessümle seslendi:
"Ebu Hureyre" dendi, ismi şanla beslendi.
​
Kedilerin babası, merhametin timsali,
Yoktur bu dünyada şefkatin bir emsali.
Dilsiz cana dost olan, Hakk’ın rızasını bulur,
Onun sevdiği küçük can, cennet müjdesi olur.
​
Aç kalsa da vazgeçmedi ilmin peşinden,
Ayırmadı bir an bile kediyi dizinden.
En çok o anlattı, en çok o duyurdu bize,
Hayvan sevgisi İslam’la geldi dile ve göze.
​
Zulmetme hiçbir cana, o dilsiz bir emanet,
Ebu Hureyre’den kaldı bize bu büyük sünnet.
Karıncayı bile incitmeyen bir dinin sesi,
Kainatı kuşatır İslam’ın her nefesi.
​
Uyusun hırkada o minik dost yavaşça,
Merhametle büyüsün dünya, tertemiz, pakça...
Kedilerin babası, şefkatin bir tanesi...