Ebedi Hayat Şiiri - Halil Kumcu

Yaşam, dipsiz ve karanlık bir kuyu;
Görünür insanların yorgun gözlerinde.
O gözlerde saklanan bin bir yalan,
Erir gider, ölüm denen o mutlak hakikatte.

En uzak mesafeler, sanma ki yollardır;
Taşlaşmış iki bedbaht kalp arasındadır...
Yürekte bir kez tutuşan o gizli yangın,
Bir ömür boyu, bir ruhun tek mirasıdır.

Düşsel bir parçadır aslında yaşamak.
Ölümle uyanırsın o sahte uykudan.
Koyar yüreğine nihayet o kanlı noktayı,
Ebedi hayat, kara toprağın altından.

Şimdi bütün perdeler indi, ışıklar söndü;
Ne bir sitem kaldı geriye, ne de bir ah...
Toprak, en sadık dost gibi bağrını açtı;
Bitti bu beyhude kavga, bitti bu günah.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•İnsan en derin kuyuyu, kendi gözlerinin içinde taşır.
•Hayat dediğin, toprağa borç yazılmış bir emanettir.
•Ölüm, yalanı söküp alan tek gerçektir.
•Mezar taşı ağırdır; çünkü üstünde bir ömür yazar.

23 Kasım 2018 / Cuma / Ankara