Ebedi Güzellikler Şiiri - Kasım Kobakçı

Kaçkar tepelerinde, karlar eriyip gider,
Gümüş yapraklı ağaç, sarı nefesin serer,
Tatlı rayihaları, bütün ovada gezer,
Ege kıyılarına, yel vurur serin serin.
*
Bozkır ortalarında, altın tozu uyanır,
Seven insanların, şen yürekleri boyanır,
İnce dikenli fidan, hep güneşe dayanır,
Yeşil vadi boyunca, çağlayıp akar sular.
*
O metin gövdesinde, bereketli tat yatar,
Arılar fır dönerek, balına lezzet katar,
Sarı tül giyinince, yürek mutluluk tatar,
Gurup vakti gelince, uzanıyor gölgeler.
*
Erciyes yamacında, beyaz bulutlar ağlar,
Şifanın yaprakları, bütün dertleri bağlar,
Derinlerdeki kökler, umut suyunu sağlar,
Erenler meydanında, bekleşir hep ulular.
*
Kurşun renkli ağaçlar, köyü süsleyip bezer,
Soluk sarı tonları, büyülü resim çizer,
Top top ufak tohumlar, insan ruhunu sezer,
Karadeniz coşarken, vurur hırçın dalgalar.
*
O incecik gövdeler, fırtınada dik kalır,
Sakıngan yaprakları, topraktan gıda alır,
Deli sevda gelince, insan ruhu daralır,
Marmara sırtlarına, doğuyor altın güneş.
*
Toprak ana bağrında, taze nefesler açar,
Sihirli rayihalar, göğün göğsüne kaçar,
Işıl ışıl parlayıp, etrafa şule saçar,
Serçeler cıvıldayıp, girer ufak yuvaya.
*
Bozkır tepelerinde, ufak çekirdek büyür,
Tozlu patikalarda, cılız karınca yürür,
Sert yapılı gövdeyi, asil kalın tül bürür,
Gün batımı kızarken, gelir ulu sedalar.
*
Uzun ince çubuklar, fırtınada ayılır,
Tatlı sarı buğular, ovaya tez yayılır,
Onca dertli insanlar, manzaraya bayılır,
Karanlık bastırınca, döner herkes evine.
*
Ne geçerse geçsin, o nefes hep hatırlanır,
Kuru toprak üstünde, acı hisler saklanır,
Sabırlı fidanların, şanı dile dolanır,
Ebedi güzellikler, mesken tutar yürekte.