Duy sesimi Şiiri - İbrahim Eroğlu 2

Boğuluyorum burda duy artık yâr sesimi
Özlem’in bir sel oldu üzerime taştı gel
Laf dinlemez bu gönlüm kesiyor nefesimi
Organlarım top yekün hep iflasa koştu gel

Gözlerim yemin etmiş o yokken görmem diye
Ellerim yumruk oldu bir yere sürmem diye
Bu dilim ondan başka kimseyi sormam diye
Bedenim baş kaldırdı haddini de aştı gel

Kapımdan geçenlere hep seni soruyorum
Bir iz bulurum diye arayıp duruyorum
Gezdiğimiz yerlerde hayaller kuruyorum
Dizde derman kalmadı ayaklarım şişti gel

Nerede nasıl diye düşünmekten yoruldum
Senden haber vermeyen uçan kuşa darıldım
Gece gündüz sen diye hayaline sarıldım
Kaybettim ben kendimi aklım fikrim şaştı gel

Ayrılık bu bedene zararlı zıkkım gibi
Yedi bitirdi beni eridim vakum gibi
Şubatta çiçek açan zehirli zakkum gibi
Yaz ay’ını unuttum her mevsimim kıştı gel

Derdi oldun sen şimdi gökte uçan human‘ın
Senin şarkın çalıyor arşe’sinde keman’ın
Değeri yoktu bende sensiz geçen zamanın
Ayı haftası günü her saati boştu gel

Mağlup oldum aşkına yenildim ben pes dedim
Kalbime kilit vurdum aşktan yana pas dedim
Gittiğinden bugüne hiç gülmedim yas dedim
Yüzüm hiç kurumadı Her saniye yaştı gel

Beni merak edersen sanki deli gibiyim
Aşıkların çaldığı sazın teli gibiyim
Dertli yazan kalemin sesli dili gibiyim
Kasvet doldu her yanım ciğerlerim şişti gel

Dipsiz bir kuyudayım gittikçe batıyorum
Çıkmak için yukarı yılanı tutuyorum
Kurtulmak için bazen zehiri yutuyorum
Eroğlu uçurumdan bir boşluğa düştü gel