Duvara Dönük Oyuncaklar

Korku sardı bedenimi bir sarmaşık gibi
Akrebimin zehri olmuş panzehir
Boynuma doğru sarılıyor sarmaşığın hikayesi
Her kaçışımda sarıyor içimi, usul usul çözer gibi beni
Defalarca öldürdüm
İnsanları,duyguları hatta kendimi
Kendi içimde bir oyuncak sahiplenene kadar
Bu sefer korkuyorum ilk defa
Öldürülmekten
Masumiyetimi sürdüm namlunun ucuna
Çevirdim tüm oyuncuklarımın yönünü duvara karşı
Kaçıyorum onun karanlığından
Yakalanmak giriyor kabuslarıma
İlk defa biliyorum kimden kaçtığımı
Ve o kişinin aynadaki olmadığını
Öldürdükten sonra binlerce kez
Bu sefer ölmek istemiyorum
Bir hamal gibiyim,
Öğrenmemem gerekenlerin yükü sırtımda.
Ne yüzüne bakmaya cesaretim var oyuncukların,
Ne de yenilerini almaya.