Düşüncenin Yükü Şiiri - Seyrani Göl

İnsan, en çok kendi zihninde kayboluyor.
Bazen bir düşünce,
koskoca bir ömrün önüne
duvar oluyor.

Bir kelime düşüyor içime,
büyüyor sessizce.
Ne kadar sustursam da
kendi yankısını doğuruyor.

Düşünmek,
bazen karanlık bir kuyuya
ip sarkıtmak gibi;
çektiğim her cevap,
elime başka bir soru bırakıyor.

Aklım yürüdükçe
kalbim geride kalmıyor.
İkisi de başka yönlere bakıyor,
ben ise
ikisinin arasında kayboluyorum.

Hakikat, yüksek sesle konuşmuyor.
Rüzgârın bile dokunmaya kıyamadığı
ince bir sessizlikte bekliyor.

Ve insan...
En çok kendini çözdüğünü sandığı anda
yeniden bir bilmece oluyor.
Belki de ömür dediğimiz şey,
çözülmek için değil,
derinleşmek için adanmış bir derya oluyor.
S.GÖL