Düşlerde Sevdim Seni Şiiri - Zafer Bozku ...

Düşlerde Sevdim Seni

Düşlerde sevdim seni.
Gündüzün cesaret edemediğim yerde,
Gece gelip elini tuttum.
Adını fısıldadım yastığa,
Sesim yankılanmadı, olsun.
Sen duydun, biliyorum.

Düşlerde sevdim seni.
Sokaklarında yürüdük hiç gitmediğimiz şehirlerin.
Yağmur yağdı, ıslanmadık.
Güldük, sebep yoktu.
Sarıldık, bırakmak yoktu.
Uyandığımda kollarım boştu.
Ama kalbim doluydu.

Düşlerde sevdim seni.
Çünkü gerçek çok kalabalıktı.
Çünkü gerçekte kelimeler boğazımda düğümlendi.
Çünkü gerçekte sen başkaydın, ben başkaydım.
Ama düşte?
Düşte aynıydık.
Aynı cümlede, aynı nefeste, aynı gelecekte.

Anlattım sana anlatamadıklarımı.
Korkularımı, heveslerimi, çocukluğumu.
Sen dinledin.
Yargılamadın.
Gitmedin.
Sadece oradaydın.

Düşlerde sevdim seni.
Her gece randevulaştık.
Alarm kurmadım, kalbim çaldı.
Sen gelmesen bile bekledim.
Gelince dünya durdu.
Gidince dünya sustu.

İnsanlar gerçek değil dedi.
Biliyorum.
Ama benim gerçeğim de seni taşımadı ki.
Benim gerçeğimde vedalar vardı,
Yarım kalanlar vardı.
Düşlerde bari tam olalım dedim.

Düşlerde sevdim seni.
Uyandığımda en çok canımı yakan da buydu.
Gözümü açar açmaz kaybettim seni.
Tekrar uyumak için dua ettim.
“Bir gece daha” dedim.
“Bir düş daha” dedim.

Şimdi?
Şimdi ne gündüzümdesin ne gecemde.
Sadece uykuyla uyanıklık arasındasın.
Adını andığımda gelen,
Gözümü kapattığımda giden bir misafirsin.

Düşlerde sevdim seni.
Ve galiba en sadık aşk da buydu.
Hiç kavga etmedik, hiç yorulmadık.
Sadece... hiç yaşayamadık.

zfrbzkrt...10.07.2026