Dursun Tombul Şiirleri - Şair Dursun Tombul

Aylardan Ekim;
Donup kaldı nefeslerim.
Günışığı bile yabancı bana.
Testere dişlerini gösterip
Sırıtıp duruyor yalnızlık
Karşımda.

Bir ağaç gölgesi olsaydım,
Yağan
Bütün yağmurlar,
Düşşün üstüme.
Bu aşktır;
Yüceleşti yüreğimde.

Sevgi Bahçemizin
Ortasından,
Ayrılık duvarını
Çeken kim.
Bu Yalnızlığı
Büyüten,

Gizemlerle dopdolu
Eyüp Semti;
Sabahın ezan sesinde,
Yıkar
Bütün nurlu yüzleri.
Yaşam

Gün Batımı,
Alelacele gitmeye hazırlanırken.
Belaları sarmalayan
Sahte ellerini
Bulaşık sularında duruluyor,
Gece;

Elma yanaklım diyorum
Umursamıyorsun.

Gül dudaklım koydum adını
Bakmıyorsun.

Önceleri,
Aile, ev bark
Çoluk-çocuk telaşı.

Sonra,
Heyecanların tavan yaptığı

Denizlere saldırdım.
Dalgaları, kıyılarını
Hışımla döğsün,
Pencerenden içeri
Odana dolsun.
İhanetin;

Her 20 Ağustos'larda
Kapımı çalarsın.
Beni, benden alıp
Meçhullere bırakırsın.
Günışığı, renkler, kuş cıvıltıları
Nerede kaldı o sevda panayırları.

Gecelerimsin
Gündüzlerimsin.
Cam fanus gibi
Kapladın dünyamı.
Çözülemez bilmecemsin.