Dünde Kalmışsın Dediler Şiiri - Mustafa Alp

dünde kalmışsın dediler.
varsın öyle bilsinler.
ben dünün paslı kapısını
bugünün cilalı yalanına değişmedim.

çünkü benim dün dediğim,
takvim yaprağı değildir.
bir annenin duasıdır,
bir dostun omzudur,
bir çocuğun kirlenmemiş gülüşüdür.

ben orada bıraktım
gençliğimin acele eden ayak seslerini.
bir çınarın gölgesinde edilen iki kelamı,
yarısı gözyaşı, yarısı tebessüm olan
eski günleri.

şimdi soruyorlar.
niye dönüp duruyorsun geriye?
bilmezler ki insan,
mezarını unutmayan kadar,
hatırasını da unutmaz.

ben dünde yaşamıyorum.
ben yalnızca,
bugünün pazara çıkardığı vicdanı görünce
eskinin ekmeğini özlüyorum.

bir zamanlar
kapılar kilitsizdi.
çünkü hırsızlar dışarıda değil,
utanırlardı içeride yaşamaya.

şimdi herkesin cebinde anahtar var,
ama hiçbir gönlün kapısı açılmıyor.
kasalar büyüdü,
merhamet küçüldü.
insan çoğaldı,
insanlık eksildi.

ey zaman.
sen ne acayip cambazsın.
bir elinle saçları ağartırken,
öbür elinle hatıraları çocuk bırakıyorsun.

işte ben de
o çocuk hatıraların peşindeyim.
bir dere kenarında ıslanan ayakkabılarım,
ceplerimde misketler,
avuçlarımda gökyüzü vardı.

şimdi gökyüzü aynı gökyüzü belki,
ama insanlar
başlarını kaldıracak kadar
temiz değiller.

dünde kalmışsın dediler.

evet.
çünkü dün,
selamın karşılığı vardı.
çayın tadı sohbetten gelirdi.
dostluk, hesap makinesine sığmazdı.

bugünse
herkes birbirine yakın,
kimse kimsenin yanında değil.

ne garip.
kalabalık büyüdü,
yalnızlık da onunla beraber serpildi.

ben dünü özlemiyorum yalnız,
insanın insana benzediği günleri özlüyorum.
sözün namus sayıldığı,
ekmeğin bölüşüldüğü,
gözyaşının utanılacak değil,
anlaşılacak bir dil olduğu günleri.

varsın desinler,
dünde kalmış.

ben,
hatıralarını satmayan son yolculardan biriyim.

ve bilsinler ki.

geçmişe dönmek değildir derdim,
geçmişten aldığım insanlığı,
bugünün karanlığına bir kandil yapmaktır.

✍️