Dul uykusuzluk Şiiri - Can Taş 3

Nefes almanın bir gün son bulacağı bu hayatta,
Mutluluğu senin gözbebeklerinin karanlığında arayan,
Kalbinin yıkık tahtına seni oturtan
Bir ben vardım zamanında.
Yüzlerce kez evlendiğim düşlerin küllerinden
Dul bir uykusuzlukla doğruluyorum artık.
Sevdanın çöken tavanı altında yıllarca kaldım ben,
Şimdi ellerimde harç kokusu,
Kendi enkazımdan çıkıyorum.
Uykusuzluğun paslı gecelerinde
Yaktığım her sigara,
İçimde sana ayrılmış odayı dumana boğuyor.
Küllerinin arasında yavaş yavaş
Adını kaybediyorsun.
“Bir gün kendini benim gözlerimle görsen
Sen bile âşık olursun kendine” demiştim.
Şimdi gözlerimdeki aynaya baksan
Kalabalığın yüzlerinden biri olduğunu görürdün.
Ne eksik, ne fazla…
Sadece geçen biri.
Bir gün bu şehrin gürültülü mezarlığında
Solgun bir gülle gömeceğim seni.
Çünkü seni tanrılaştıran da bendim,
Toprağa indiren de ben olacağım.
Bu defa ilk kez dürüstüm sana:
Ben seni bu son satırların soğuk toprağına gömüyorum, yabancı.
Artık sana doğru yürüyen ayak seslerim yok.
Kapını çalan hiçbir hayalim kalmadı.
Güneş doğarken sen batacaksın,
Ve ilk kez
Ayrılık, aşkın devamı olmayacak.