Hayat zordur, çocuğum,
Bazı gidişlerin dönüşü olmaz.
Umutla bakarsın uzaklara...
Kızıl bulutların uykusuz şafağında.
Yorgun kuşlar gelir, geçer,
Kanatlarında gözyaşı taşır.
Gelecek sandıkların,
Bir daha gelemez geriye.
Güneş umursamaz seni,
Ne doğduğunu anlarsın,
Ne de battığını.
Soğuk esen rüzgâr,
Elveda şarkıları söyler sanırsın.
Ve sen,
Suskun gözlerinde kaybolursun,
Bir oyuncak gibi kırılmış düşlerinde...
Sokak lambaları yanar gecenin ucunda,
Her ışık, bir hatıradır sanki,
Yanıp sönerken sessizce geçmişi hatırlatır.
Çünkü bazı acılar konuşmaz,
Sadece içten içe çoğalır.
Bir çığlık değil,
Bir iç çekiştir hayatta kalmak.
Öğreneceksin çocuğum, öğreneceksin!
Her vedanın sessiz bir yası vardır.
Her “hoşça kal” belki biraz eksiltir seni,
Ve belki de her “ayrılık” bir umuda bağlar seni.
Ama unutma...
Her karanlık, kendi sabahını taşır içinde.
Yeter ki yürümeyi bırakma,
Yeter ki yüreğini yitirme bu yolda.
S.GÖL
Kayıt Tarihi : 5.04.2022 21:59:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!