Döngü Şiiri - Halil Kumcu

Hep geç kalırım gitmelere,
Aklım kalır, gönlüm kalır.
Gün gün eksilirim dünden,
İplik iplik taş gibi boğaza takılır.

Kalbime ağır gelen anılar kalır,
Beklerim, tamamlarsın diye.
Yürüdüğümüz karlı yollarda,
Her adımda ah der giderim, çekmeye.

Neyim ben, ölü mü diri mi?
Gözlerin varken ardımda,
Sen buna gitmek mi diyorsun?
Düşlerin kalır orada, olmasan da.

Nedeni niçini yoktur,
Dalıp dalıp uzun susarım.
Gözünün altında yaşım var,
Ardında sessiz bağırışlarım.

Rüzgârın insafında başım,
Her sonbaharda çiçeklerim.
Bir döngüyle sararır, solar, kurur,
Bir nefesle bir donar, bin eririm.

Uzar gider içimde bu amansız nöbet,
Ardında bıraktığın her mevsim kış kıyamet.
Sen bende büyürsün, ben sende eksilirim;
Bu öyle bir döngü ki, sonu gelmez nihayet.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Yaralarımız, zamanla değil; sevgiyle iyileşir.
•Geçmiş, ömrün ipliğine takılan taş gibidir; taşır, sürükler, yorar.
•Kalp, bir anıyı taşımaya devam ettikçe ağırlaşır, yorulur.
•Yalnızlık, gözün altındaki yaşta ve ardındaki sessizliktedir.

17 Aralık 2020 / Perşembe / Ankara