Don vurmuş Şiiri - Dağlar Özügüç

Bir gülüşün ardından
Bütün mevsimlerden sürgün edilenler gördüm
Gece büyüdükçe
Göğsümde kabaran bir çan gibi çınladı hasret.
Uykularım, terk edilmiş istasyonda molada bekleyen
Son tren yolcularına döndü.
Ses var kara tren de geliyor
Ama hiçbir vagonunda sen yoksun
Gökteki ay, çatlamış bir testi gibi
Sızdırıyordu ışığını avlulara
Ben ise adını,
Don vurmuş bir bahçede unutulmuş
Son gül fidanı gibi saklıyordum.
Bazı ayrılıklar ölümden uzun sürüyor.
Toprak ölüyü bağrına alıyor,
Ama özlem kimseyi gömmüyor.”