Dolunay Şahit Sevdamıza

O gece
Aynı kaldırımlarda yürüyorduk;
Birbirine yakın iki yalnızlık.
Ancak suskun iki yabancı gibi
Adımlarımızın yönü aynı
Ama ruhlarımız
İki ayrı ufka doğru gidiyordu
Ve şehir, sanki
Bizim söyleyemediklerimizi
Taş yapılı duvarlarına yazıyordu.

Gökyüzü bizden merhametliydi
Ay ışığı ile saklı sırlarımızı
Dillendiriyordu birbirimize
O günden sonra
Her dolunay seni hatırlattı bana
Biraz gözlerin,
Biraz söylenemeyen
O yarım kalmış cümlelerin
Biraz da
Gitmekle kalmak arasında
Titreyen yüreğin…
Dolunayda saklıymış hepsi meğer

Bakışlarının kararsızlığı değil de ne
Her dolunayda
Bakışlarımı gökyüzüne çevirten
Bazen hilal şeklinde
Hafif tebessümle içimden geçişin
Bazen dolunay şeklinde
Ruhumda parlayışın
Bazense sönüp gidişin
Ve de beni sensiz karanlıklara itişin…

Ey sevgili!
Sen gittin… Fakat geceler kaldı.
Dolunayı anlatan o son bakışın kaldı.
Ve ben, her dolunayda
Gökyüzüne aynı soruyu soruyorum:
İnsan, birini unutmak için mi sever
Yoksa ömrü boyunca hatırlamak için mi?