Öylesine yalnızım ki;
rastgele birilerini arayıp
“Eve geç geleceğim, meraklanma.” diyesim var.
Oysa ne beni bekleyen bir ışık var pencere aralığında
ne de gecikmemi dert edecek
bir ses.
Kapıyı hangi saatte açsam
aynı kimsesizlik karşılıyor beni.
Ev, ev değil sanki;
terk edilmiş bir istasyon,
içimde bir sessizlik yankılanıyor.
Duvarda asılı saatte
zaman hızla akıyor.
Ve bu aceleci dünyada insan bazen
bir yere ait olmayı değil,
sadece yokluğu fark edilsin istiyor.
12.02.2019
Kayıt Tarihi : 12.02.2019 19:17:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!