Distopya Şiiri - Elif Şeyma Tokyay

dünya evrilirken adeta bir distopyaya
korkuyorum ben
kafamı örgümden kaldırmaktan
ve yazmayı bırakmaktan;
dokunamamaktan kaleme, kağıda.
hayır, hayır devam edeceğim ben
mumlarımı yakmaya
ve tütsülerimi koklamaya.
alamayacaksınız elimden asla
dokunabildiğimi ve bastığımı bağrıma.
bu satırları duydunuz ama
kağıdımı duyamazsınız.
hoş, duysanız da kavramazsınız.

olur da kavrarsanız diye
şudur benim son sözüm:
terk edilmeyecek günlüğüm
ve şiirlerim, sabah beşte düzdüğüm.
yetim kalmayacak eskizlerim
ve var olacak rengarenk kolyelerim.