Dilsizlik Şiiri - Kasım Kobakçı

Suretimi yitirdim cam kırıklarında,
Hamal yetimler misali dondum soğukta.
Çamurdan sokakların pazarında,
Bitti nefretini tüküren soluksuzlar.
Bir zindan nitekim o karanlık ve sağır dilsizlik...
*
Saklı bir ışık misali parlayan,
Tuzaklar kurulmuş ihtimallere.
Sömürgeci İngiliz danteller,
Şişman kemerleri beyinlerinde!
Çürüyecek elbet gaddar ağalar.
*
Rezalet yalakaları dahi...
Kesmez mızraklar misali darda isen,
Yalnızsan yoksul, kurak bir hayal misali,
Durduysan isyansız, dumansız, çıplak;
Öfkeyle ektiysen kıraç bahçesini sevincin.
*
Köşk soytarılarını ezmek payınadır.
İsyancı kandaşları yollarsın,
Zakkum derelerinde bozulmakta belgesi.
Direniş sızısı sarar göğsündeki Şili'yi,
Misketlerin dahi yegane maksadı bulunur artık.
*
Kötürüm tüccarlara yegane ihtar bulunur...
Bu vadilerde kesildi yavrular,
Dedeler, analar ateşe atıldılar!
Kuytu eşikte kirletildi,
Ezilenlerin, fukaranın bedenleri.
*
Evrildi paşalar, canilere...
Bölgeler sarılmış yedi yandan,
Yüzler belirsiz, haydut pusuda!
İfadeler mızrak, nefesler hiddet...
Küçük parmakları titrer oba kadınlarının,
Bir zindan nitekim o karanlık ve sağır dilsizlik.