Dilsiz Feryat Şiiri - Kasım Kobakçı

Gençlik günlerini ansam sızılar,
Saklanır yürekte dertler kazılar.
Dinliyor sessizce garip bedenim,
Silinmez alnımdan yazgım yazılar.
*
Gösteriş derdini sildim kafamdan,
Kibirli yüzleri kovdum dünyamdan.
Islak yanaklarla durdum uzaktan,
Ergenlik hüznüyle kaçtım ortamdan.
*
Şehir yollarına daldım yürüdüm,
Saygısız tipleri hiçe bürüdüm.
Yalnızca kalbime sorgu çekerim,
Vicdan mahkemesi kurdum, çürüdüm.
*
Soluk portreleri süzer dururum,
Tarihin koynunda yüzer dururum.
Saçıma karların yağdığı kesin,
Günleri tüketip ezer dururum.
*
Yakın vakitlerde inledim durdum,
Yeşeren dallara yuvalar kurdum.
Bakkal Hüseyin'in ufaklıkları;
Kopardı sümbülü, dizimde vurdum.
*
Mühürlendi dilim, yutkundum kaldım,
Öfke ateşine sessizce daldım.
Boşalan saksıya taptaze tohum,
Bıkmadan, usanmaz çabayla saldım.
*
Kaderin yükünü omuzda taşır,
Sabrın hududuna ruhum ulaşır.
Bahçemde açacak yarınki çiçek;
İnadına büyür, renge bulaşır.
*
Bu dilsiz feryadım gökleri böler,
Yürekten taşanlar kalkanı deler.
Doğanın gücüyle direniş başlar,
Umutsuz halleri rüzgarda eler.