Dertli İnsanlar Şiiri - Kasım Kobakçı

Dertli insanlardan kurulmuş, koca şehir,
Görmek gerekir, yutkunduğumuzdur zehir,
Bir de, harbiden,
Taşmaya zorlandıysa, coşkun bir nehir.
*
Nereye ve ne zaman,
Çökerse üstümüze, ağır bir duman,
Düşünür dururum, kim bu halden anlar,
Kaçınılmazdır, vermez hayat hiç aman.
*
Dökülsün, etekteki taşlar,
Kalmasın yarına, eğilen başlar,
Susulmaz, böyle haksızlığa,
Akacaktır, gözden kanlı yaşlar.
*
Yorgun adamlardan sorulur, kara sokaklar,
Bilmek gerekir, işlemez bu yasaklar,
Bir de, inceden,
Susturmaya zorlandıysa, gerçeği saklar.
*
Nasıl ve ne cüretle,
Vurulursa sırta, ağır bir külfetle,
Hesap ederim, kim çıkar düze,
Aşılacaktır, direnirsek hep gayretle.
*
Çizilsin, kesin hudutlar,
Solmasın asla, yeşeren umutlar,
Kaçılamaz, rüzgar esen tepeden,
Dağılacaktır, o kara bulutlar.
*
Yarılsın, derin uçurum,
Çökmesin dizler, söz verdim mi dururum,
Dönülemez, ateşten gömlekten,
Meydandadır, işte bu durum.