Dermanım Olurmusun Şiiri - Gecenin Efendisi

Kırıldı içimdeki o ince cam, dağıldı her yana parçalarım,
Toplamak istedikçe ellerim kan revan içinde kaldı, görmedin.
Zamanın çarkında ezilen sadece kemiklerim değildi;
Umudumun boynu büküldü, hayallerimin nefesi kesildi.
Şimdi bu darmadağın yıkıntılar altından,
Söyle, bir can çıkarıp derman olur musun?

Göğsümde taşımaktan yorulduğum bu dilsiz ağrı,
Geceleri tavanla dertleşen, kimsesiz gözlerim var.
Yüzümdeki çizgilerde sahipsiz bir kederin haritası var;
Hangi kapıya varsam eşiği uçurum, hangi ele tutunsam ayaz.
Kendi karanlığında boğulan bu adama,
Bir nefeslik ışık olup derman olur musun?

Sustuklarım, konuştuklarımdan daha ağır geliyor artık,
Kelime dağarcığımda yangınlar çıktı, lügatim kül oldu.
Sırtımdaki hançer izlerini dost bildiklerim bıraktı;
Ben iyileşmeyi unuttum artık sadece acıya alıştım.
Bunca ihanetin, bunca terk edilmişliğin içinden geçip,
Yaralarımı sarmaya derman olur musun?

Gözlerimin feri söneli çok mevsim geçti,
Dünya koca bir gürültü, benim içim ise mezarlık sessizliği;
Kimse duymadı çığlığımı, kimse görmedi eksildiğimi.
Bu ıssızlığın ortasında, sesime ses verip,
Kaybolmuşluğuma derman olur musun?

Vakit çok geç, takvimler hükmünü yitirdi bende,
Dizlerimde derman, gözlerimde fer, kalbimde takat kalmadı.
Şimdi gelsen de olur, gelmesen de... Ama yine de soruyorum;
Bu son çırpınışta, bu son vedada,
Ölümle yaşam arasındaki geldiğim o ince çizgiye,
Gerçekten, ama gerçekten derman olur musun?