Derin Çığlığın Sûkûtu Şiiri - Fatima Ahmet

Suskunluğum bir deniz kıyısında,duyulmamış bir ezgide saklı.Dalgalarım güçlü, ama bir yere varamıyor.Acılarım satırlarımın arasına damlıyor.Kalemim beni dinlemiyor,yüreğimse aklıma tâbi olmuyor...

Sol yanım sevgiden öksüz,ruhum aynadaki aksime küskün.Viran olmuş ömrüm, küskün ve yorgun hayallerim harabelerin altında duyulmuyor.

Ne hâldeyim, sormayın.Ben bir biçareyim...

İçimde dolaşan fısıltılar susmuyor.Hangi lisanda konuştuklarını anlamıyorum.Bir sessizlik büyüyor içimde,
her geçen gün biraz daha derinleşen,susmayan bir sessizlik...

Sessizlik hiç ses verir mi? Ama bende öyle bir yankılanıyor ki, içimdeki sessiz çığlıklar boğazıma düğümleniyor.

Bu, hep kaçtığım yalnızlıktır belki de.İçimde, "Sen yalnızsın," diyor."Korkma," diye sessizce haykırıyor.Her çığlık, içimde taş kesilmiş duygularıma çarpıp yeniden bana dönüyor.

Derinlerde damla damla hüzün birikiyor,kopan her sessiz çığlığı duydukça,
Kirpik uçlarıma kadar yükseliyor didelerim.
Ama gözbebeklerime varınca gözyaşlarım yeniden içime akıyor.

Yalnız damlalarımla, ruhumda biriken sessiz hikâyeler ve anılarla,
kalbimin titrek ritmine tutunarak yeniden hayata sarılıyorum. Canımı yansada.

Çünkü hâlâ göğsümde usulca atan bir kalp hissediyorum.

Ve ben, içimin en tenha köşesinde,
yine yalnızlığımla derttaş, bitap umutlarımla sırdaş olmayı öğreniyorum...

Fatima Ahmet