Artık çok birşeyde istemiyorum.Sadece beni olduğum halimle sevisinler yeter
Beni güldüren yanlarıma dokunmasınlar,mutluluğumun kapısını sessizce kapatmasınlar.Beni ben yapan ne varsaüzerine bir kalıp geçirmesinler.Beni o kalıba sığdırmak uğrunakendimden eksiltmesinler.
Çünkü insan,kendinden azar azar vazgeçirildiğindebir gün aynaya baktığındakendisini bile bulamayabiliyor.
Ve korkuyorum…Bir gün gücüm yetmezse,bir gün içimdeki ışık sönerse,bir gün kaybolursambeni ben bile bulamayabilirim.
O zaman sevdiklerime yetemem.Kendime bile yetemem.Belki bir gün,evladımın başına uzanacak elimegücüm kalmaz.
İşte o gün,her şey çok geç olabilir.
Beni o hâle gelmeden duyun.Sessizliğimi yanlış anlamayın.Geri çekilişimi kabulleniş sanmayın.
Çünkü ben susarkeniçimde koca bir dünya yardım istiyor.
Bu bir tehdit değil.Ne bir sitem, ne de bir hesaplaşma…
Bu,ruhumun çalan son alarmı.
Ve bazı alarmlarsusturulmak için değil,bir şeyleri kaybetmeden önceduyulmak için çalar.
| Fatima Ahmet
25.08.2026
Kayıt Tarihi : 25.08.2026 23:39:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!