Denizler Mahpusu Şiiri - Zehra Balsatar

Denizler mahpusuyuz ,
vurdu karaya gerçekler bir bir.
Balya balya suçumuz var.
hepsi sevmekten dolayı.

Sessiz bir milyardermişim;
cebimde bir avuç yalnızlık,
sandıklar dolusu özlem,
kimsenin bilmediği bir servet gibi
sakladım seni oysa.

Beni yargıladılar gözlerinin önünde sevdiğim için.
Ne bir savunmam vardı
ne de inkâr edecek kadar gururum.
Başımı eğdim yalnızca;
çünkü insan en çok sevdiği yerde suçlu bulunuyor.

Bir ömür verdim kefalete, bir güzel gün hatırına.
Kalbim müebbet yedi, senin adınla anılmaktan.

İnfazım gecikti.
Belki bir gün dönersin diye ölmeyi bile erteledim.

Şimdi kıyıda unutulmuş paslı bir sandalı izliyor gözlerimiz
Deniz benden uzak, denizler bize uzak.

Dalgalar taşıyor içimdeki suçluyu.
Her kıyıya biraz daha eksik vuruyor.
Böyle böyle unutuluyor meğer.

Ve gün gelir
denizler çekilir kıyından,
geriye ne gemin kalır
ne de saklanacak bir limanın.

Geriye kalan, adı olmayan bir mahpusluk,
kırık bir pusula ve geceleri kabaran bir deniz.
Sen denizler ortasında yapayalnız bir korsan.
Yolunu şaşırırsın hangi pusulaya baksan.
Şimdi git. Lakin!
Benden ve herkesten çaldıklarını sessizce yere bırak!
Belki de böyle böyle kurtulursun bu karanlık denizlerden...

Zehra Balsatar
Kayıt Tarihi : 11.08.2026 01:52:00