Deneme Şiiri - Asya Ok

edebiyat,
edebi olmak, yazdığın yazının sonsuza ulaşması. sonsuza kadar telefonunun bir köşesinde sakladığın, kimsenin görmesini istemediğin dijital günlük. umarım bir gün biri bu yazdıklarımı okur diye umut etmek ancak biri gerçekten okursa çırılçıplak kalacağım için korkmak. biri okuduğunda yazdıklarım yüzünden onu kıracak olduğumu düşünmek, evet. kırıldığım şeyleri yazarken bile biri okuduğunda kırılır mı diye düşünmek. edebi olmak; şiirlerin, deneme yazılarının arasında kaybolmak, artık kimse edebi bir yazıyla ilgilenmiyorken o yazının melankolisinde boğularak can vermek.

edebiyat,
beni ben yapan tek şey; canımı, ruhumu, varlığımı koyduğum, sadece acı vermesine rağmen bir şekilde yaşatmayı da başarabilen sanat; yazsam da ölüyorum yazmasal da.

edebiyat,
beni ben yapan tek şeyi kendimi adadığım insanlara ithaf ediyorum, seviyorum çünkü edebiyatı. türk edebiyatım, milli edebiyatım, cumhuriyet edebiyatım, türkçem, ana dilim. sevdiğim insanlara adarken edebiyatımı; edebiyatın hali hazırda ne kadar acı verici bir şey olduğunu unutuyorum. her biri benden tek tek gittiğinde, onlara sevgimi anlatabilmek için yazdığım şiirlerin altında can veriyorum.
yine öldürüyor beni kendi edebiyatım.

edebiyat,
sürdürebildiğim tek mirasım, yapabilmek için her şeyimden ilk defa vazgeçtiğim gençlik yıllarım. şiirin bile ne kadar mahvedici bir tarafının olduğunu bilmeden edebiyat için savaşan 17 yılım. şimdi beni bu kadar paramparça edeceğini bilsem hiç giriş yapmayacağım o fakülte. şair olmanın bir çırpıda o anki hislerinle şiir yazıp, çıkıp okuduktan sonra çantanın kenarına atıp bir daha hiç açıp okumamak olmadığını; hatta şair olmanın şiirlerimin okunmasından korkmak anlamına geldiğim yıllarım. fuarlarda dolanırken önlerinde bir tezgah, üstünde şairin yüzlerce kitabı. imza vermek için haykırıyor gururla, “ben yazdım!”. oysa ben ne kadar korkuyorum biri benim yazdığımı anlayacak diye. kadın olmanın getirdiği yükümlülük mü? biri yazdıklarımı okursa beni histerik bir kadından ileri görmeyecektir. tüm bu yazdıklarımı bir erkek yazmış olsaydı çoktan tebrik edeceklerdi. ben de bunu seviyorum, histerik bir kadın olmanın nesi yanlış? sevdiği adama bile mektup yazarken histerik olarak adlandırılan binlerce kadın varken, benim yazdıklarımı anlayacaklar mıdır sanıyorsunuz? “histerik” denilerek dışlanılan edebiyat devlerinin arasında olmak bana ancak gurur verirdi, onlar kadar iyi olmak için elbet çok çabalamalıyım.