edebiyat,
edebi olmak, yazdığın yazının sonsuza ulaşması. sonsuza kadar telefonunun bir köşesinde sakladığın, kimsenin görmesini istemediğin dijital günlük. umarım bir gün biri bu yazdıklarımı okur diye umut etmek ancak biri gerçekten okursa çırılçıplak kalacağım için korkmak. biri okuduğunda yazdıklarım yüzünden onu kıracak olduğumu düşünmek, evet. kırıldığım şeyleri yazarken bile biri okuduğunda kırılır mı diye düşünmek. edebi olmak; şiirlerin, deneme yazılarının arasında kaybolmak, artık kimse edebi bir yazıyla ilgilenmiyorken o yazının melankolisinde boğularak can vermek.
edebiyat,
beni ben yapan tek şey; canımı, ruhumu, varlığımı koyduğum, sadece acı vermesine rağmen bir şekilde yaşatmayı da başarabilen sanat; yazsam da ölüyorum yazmasal da.
edebiyat,
Sen nerdesin, ey sevgili, yaz günleri nerde!
Dağlar agarırken konuşmuştuk tepelerde,
Sen nerde o fecrin agaran daglari nerde!
Akşam, güneş artık deniz ufkunda silindi,




Edepsizligin tavan yaptığı bir zamanda, edebiyatın ve edebiyatçıların pek kıymeti kalmasa da, zaman böyle kalmaz emek zayi olmaz bir gün hedefini bulur.
Hassas bir yazı okudum. Tebrik ediyorum
Ne güzel demişsiniz
beğeni ile okudum
dilinize sağlık
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta