Asya Ok Şiirleri - Şair Asya Ok

geride bıraktığım her şeyi
plağın hafif cızırtısıyla duymazdan geliyorum
güzel şeylerin
ufak cızırtılarına kaptırarak günümü gün ediyorum
her gün ağardığında farklı bir kadına dönüşüyorum. kadın olmaktan utanmadığım sabahlara uyanıyorum
yalnız bunun daha zor olduğunu

edebiyat,
edebi olmak, yazdığın yazının sonsuza ulaşması. sonsuza kadar telefonunun bir köşesinde sakladığın, kimsenin görmesini istemediğin dijital günlük. umarım bir gün biri bu yazdıklarımı okur diye umut etmek ancak biri gerçekten okursa çırılçıplak kalacağım için korkmak. biri okuduğunda yazdıklarım yüzünden onu kıracak olduğumu düşünmek, evet. kırıldığım şeyleri yazarken bile biri okuduğunda kırılır mı diye düşünmek. edebi olmak; şiirlerin, deneme yazılarının arasında kaybolmak, artık kimse edebi bir yazıyla ilgilenmiyorken o yazının melankolisinde boğularak can vermek.

edebiyat,
beni ben yapan tek şey; canımı, ruhumu, varlığımı koyduğum, sadece acı vermesine rağmen bir şekilde yaşatmayı da başarabilen sanat; yazsam da ölüyorum yazmasal da.

gözlerimden akan yaşların sarhoşluğunda boğulduğum,
temmuzun sıcağıyla rüyalara dalarak
kendimi izmire bıraktığım o gün
kendimi bırakmanın en zor olduğu yaşta
ruhumu teslim edişimin yirmi dördüncü ayı dört temmuza
tutsağım ekimin yirmi dokuzunda özgürlüğümü geri alana kadar

beyaz gülleri kırmıza boyadığım gecenin sabahı
sabah dedim diye sanmayın ki aydınlık,
koyu lacivertin tonunu biraz daha kırmaya çalışan ay ışığı
güneşin doğmak istemesiyle ortaya çıkan çelişki
ikilem
gecenin gündüzü kovalaması

uzun yıllar önce,
harfleri bir araya getirip
anlam çıkartmayı öğrendiğim ilk gece
bir günlük tutuyorum;
sana ve bu dünyaya ilk şiirimi yazıyorum,
bazı duyguların ne anlama geldiğini

sana baktığımda içimde yanan ateş kırmızısı karışıyor ormanın koyu yeşiline.
bir ormanı da ben yakıyorum böylece.
hiçbir pişmanlık duymuyorum,
suçlu hissetmiyorum
parmaklarımı yüzüne götürüyorum
dokunuşlarımla açan çiçekleri

sana gelmeden karşıdaydım
mavi gözlerim gözlerken
ege denizini
gecenin siyahında yanan birkaç ışık
acı çeken birkaç ruh eşliğinde
bir nefes alıyorum derince

hiçbir gücün beni kurtaramayacağı melankolinin içinde boğulurken
yeşile boyanmış,
ışıkları gökyüzüne uzanan şehrin
en yüksek gökdeleninin tepesinde oturuyorum
hatırlamak denilen lanetin

ulusal marşım için yaşıyorum bugün
zırhını giymiş
cumhuriyeti için hazır olda duran
bir şövalyenin
kaçacak ilk fırsatta
yemyeşil bir çınarın altına geçip

bilmiyorsun beni
ayın kırmızıya bulandığı gecenin
ardından dahi
bir çiçek açtırıyorum gökyüzünde
yıllarımı alıyor
tüm gökyüzünü doldurmak;