Demlikteki Hasret Şiiri - Erdoğan Çam

Bazı sevdalar vardır
Kavuşulması güç uzaklıklar içerir
Yaşayan bilir sadece
İşte bende sana hasretim
Bir demlik çayın içinde
Ne zaman demlikte su sesi duysam,
İçimde bir hasret yürür sana doğru
Kaynayan su değildir aslında
Biraz kalbimdir, biraz da yokluğun.
Her sabah çayı demleyişimde
adını bırakırım yaprakların arasına.
Rengin vurur bardağın camına,
Kokun karışır yükselen buhara.
Bu eski demlik bilir sana olan hasretimi
Kaç akşam seni beklediğimi.
İçinde çay değil özlem demlenir, ağır ağır
İşte sende ne zaman çay demlersen
Adımı koy bir tutam yapraklarının arasına
Her sabah suyu kaynatırken bir buhar gibi yükselirim odana.
Çayı koyarsın bardağa, dumanında yüzüm dolaşır.
Bir yudum alırsın, ben geçerim boğazından sessizce.
Bir gün demlikteki suya diyeceğim ki, taşma,
ben sevdiğime varmadan kaynama.
Buharı bir merdiven yapacağım göklere,
çıkıp adını yazacağım bulutların üstüne.
Kaybolursa yolum dünyanın kalabalığında,
Fincanının sıcaklığı çağıracak beni yanına.
Akşam olunca güneşi demlikte saklayacağım,
Geceler üşütmesin ellerini diye.
Bir çay kaşığıyla denizleri karıştıracağım usulca,
Hasretimizin tortusu çöksün diye dibine.
Sonra bütün tren yollarını bir düğüm yapacağım,
Ucu gelip kapının önünde bitsin diye.
Sen bardağını dudaklarına götürdüğünde,
Dünyanın bütün rüzgârları susacak.
Ve ben, bir parça buhar,
Bir yudum sıcaklık olup
Avuçlarının içinde kalacağım.
Demlikte su eksildikçe çoğalacağım sana,
Çay koydukça yeniden doğacağım.
Bir gün imkânsız dedikleri ne varsa toplayıp,
Çayın buğusuna sarıp getireceğim.
O zaman anlayacaksın;
Ben seni öyle sevdim ki,
Kaynayan bir demlik bile
Bizi ayırmaya yetmedi.