Değer Bilmeyenler Öğrensin

Çok şey vardı anlatacağım,
Boğazıma düğümlendi kelimelerim.
Şimdi kime anlatayım bilmiyorum,
Sensiz nefes almakta zorlanıyorum.

​Bu da geçecek diyorum, geçmiyor.
Gözyaşlarım mürekkep olmuş,
Akıyor kağıda kendiliğinden;
Şiirler, hikayeler, romanlar çıkıyor.

​O yüzden sustum, cevap veremedim sorularıma.
Şimdi kıyıya vurmuş dalgalı hayatım,
Denizin tam orta yerindeyim;
Ne yöne çevirsem pusulayı, sana çıkıyor yollarım.

​Birini söylesem derdimin,
Diğeri yarım kalıyor. Geçtiğimiz,
Kirli bez parçası ile yüzüne sürmüş...
İlkten korktum bu karanlıklardan.

​Şimdi ise korkmuyorum.
Gördüğüm zaman,
Ben de onun yüzünü çamura bulamıyorum;
Üstüne beton döksen kaybolmaz o acı.

​Şimdi ne yazdım, ne anlatmak istedim bilmiyorum.
Çünkü bu aralar kendimi tanıyamıyorum,
En çok da o korkutuyor beni.
​İnsan kendinden korkar mı?

Evet korkar, düşünceler aklın önüne gelirse.
Çok korkması lazım, kontrol sende olmuyor.
​Ha unutmadan, bunu Bakırköy’den yazıyorum.
Ne yazdığımı ben de bilmiyorum.

"Deli" diyorlarmış bana, duymuyorum;
Önüme bakıp yürüyorum.
​Çünkü en çok değer verdiklerimiz yıktı gönlümüzü.
Dün top oynadık, ortada bir top yoktu;

Paslar, çalımlar efsaneydi.
Bir de düşünen heykel vardı,
Ben de onun gibi düşünüyorum.
Ya kışta kalıp boran vursun,

Ya da yazda sıcak vursun;
Beni artık kendimden başka ilgilendirmiyor.
​Ha unutmadan, on kişiyi geçmez dostlarım;
Bir de beni hayata bağlayan ela gözlü yarim var.

Şimdi siz bu satırları okudunuz;
"Mecazi anlamda deliyim" diyen çok,
Bir de bizim gibi kayışları kopmuş deli çok.
İyileşmek istemiyorum, gölge etmesinler kafi;

Yoksa o kadar bir beklentim de yok artık hayattan.
İsteyen deli desin, isteyen veli;
Ama kafamın içi gerçekten deli.
Düşünen adam gibi düşünüp,

Günlerimi harap ediyorum.
​Şiir nereden girdi, nereye geldi?
Burası bir akıl hastanesi,
Benim deyimimle burası veli hastanesi.

Akıl hastası olanlar sokaklarda asıl...
​Bu hikaye tarzı şiire koydum noktayı.
Tabi deli olunca noktayı koyamıyorsun,
Hayata hep virgül koyuyorsun.

​Bu dünyadan deli Güven geçti diyecekler mi, meçhul.
Bu dünyadan değeri bilinmeyen Güven geçti...
Bilmeyenler öğrensin, öğrenmeyen kendisi bilir,
Derim ve virgül koydum,
Elbet başka bir şiirde akıllanırız,