Darağacı Yar Ağacı Şiiri - Halil Kumcu

Kalbim gövdeme ağır geliyor,
Başım bir urganda bağlı.
Boğazıma resmin düğümleniyor,
Darağacı, yar ağacı.

İnsanın acısını toprak alır,
Buz kesiyor yorganım.
Gül mevsimi geldi geçti,
Bana bir uzun yol lazım.

Konuşacak bir baş,
Bir de ölüm gibi yoldaş.
Kaçıp kurtulmak istiyorum,
Gün doğmuyor bu illere, be gardaş.

Çiçeklerim soldu ateş içimde,
Çocukluğumu özledim, be anne.
Saçlarımdan süzülüyor harf harf,
Taş olsa çatlardı; gel etme.

Yalan mı söylüyor nasırlı ellerim?
Yalnızlığım yüzüme dökülür.
Yenik düşmüşüz bir kere,
Bundan sonrası hapislik, sürgün görünür.

Sen gelene kadar ben çürürüm nasılsa,
Her günüm, gecem parmaklıklar ardında.
Bir bilinmezlikte dakikaları sayarım,
Ne zaman akıyor, ne mekân aynalarda.

Hani aşk her şeyi affederdi?
Öyle olması gerekmez miydi darağacında?
İpimi dokuyan ey hancı,
Bütün insanlar oyuncu bu dünyada.

Olur böyle şeyler, hazin de olsa,
Hayatın kırıntıları hayallerde.
Asın beni bin defa, asın bir eşkıya gibi,
Kopsun kolum, kanadım, kopsun sahnelerde.

Günler sonra bir gün, bir sabah,
Mezarım başında bir bülbül öter.
Doğarken ölen, zehir kusan yıllarım,
Bir hıçkırık duyar, çok ötelere gider.

Otların uğultusunda gelir erenlerin miracı,
Açın da vurun bağrıma bağrıma.
Boyun devrilesi bozuk düzen,
Terazim ağır basar, yâr ağacında.

📍Şair Notu: Sevgili okur, belki sen de bir gün darağacının gölgesinde kalmış gibi hissedeceksin; nefesin düğümlenecek, yüreğin ağır gelecek. İşte o an anlayacaksın bu dizelerin neden böyle yazıldığını. Ben mi? Ben sadece bir yolcuyum. Acının içinden geçerken elimde kalemden başka hiçbir şeyim yoktu. Yazdım… Çünkü konuşacak kimse bulamadım. Yazdım… Çünkü içimdeki yangın taş olsa çatlardı. Biliyorum, sen de okurken kendi yalnızlığını göreceksin burada. Belki anneni özleyeceksin, belki bir dostunu, belki de hiç dönmeyecek bir sevgiliyi. Ama bil ki darağaçları sadece ölüm için değil; bazen hayatın kendisi için kurulur insana. Şimdi, gel seninle fısıldaşalım: Hayat ağırdır, evet… Ama her darağacının gövdesinde, yine de bir “yâr ağacı” gizlidir.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Acıyı toprak alır, ama izini kalp taşır.
•Düzen bozuksa, teraziler her zaman masumu ağır basar.
•Yalnızlık bir darağacı gibidir; her gün biraz daha ağır gelir omuzlara.
•Adaletin terazisi bozuksa, aşk ve acı hep aynı tarafta durur.
•Bir düş, bir çığlık, bir parmaklık; hepsi insanın kendi vicdanında başlar.

10 Ağustos 2023 / Perşembe / Ankara