Dalında kuruttun beni

Dalında kuruttun beni.
Bekledin, yapraklarımı dökene kadar.
Kesmedin ki yeniden çiçek açayım boğum yerimden.
Öylece bıraktın beni.
Sararttın, nefes alamayayım diye.
Her bir dalımda çiçek açıyordum sana. Rengârenk...
Sabah güneşinde ayrı, akşam güneşinde ayrı güzelliğim vardı.
Doyamazdın ya hani bana bakmaya.
Kıyamazdın.
Gözlerim maviydi, saçlarım gece siyahı, tenim beyaz, boyum uzundu.
Hatırladın mı?
Hatırlamadın tabi...
Şimdi dönüp baksan da, o daldaki çiçekler aynı kokmaz sana.
Çünkü ben, kururken bile köklerimde baharı sakladım.
Sen ise, çiçeği dalında öldüren mevsim oldun.