Çok yorulmuşsun babam Şiiri - Bayram Ataç

Yüzlerin hep çatlamış, soğuk ayaz vurdukça
Akan yaş kana döndü, gözlerinde durdukça
Belin hepten bükülmüş, yıllar seni yordukça
Çok yorulmuşsun babam, sen ölünce anladık

Tüm Dertleri sırtladın, ömür boyu yılmadan
Sel gibi Aktı ömrün, hiç bir murat almadan
Hep habersiz büyüdük, çile nedir bilmeden
Çok yorulmuşsun babam, sen ölünce anladık

Tipi boran demeden, her an göğsünü gerdin
Yolumuza diken değil, her zaman gül serdin
Evlatlar doysun diye, kendi hakkını verdin
Çok yorulmuşsun babam, sen ölünce anladık

Ömrü harman etmiştin, yoksulluğun elinde
Terlerin kana dönmüş, yüzden inen selinde
Tenin gül gibi solmuş, esen hazan yelinde
Çok yorulmuşsun babam, sen ölünce anladık

Yağmur çamur demedin, ekmek diye koşardın
Bitkin düşen ömrünü, sessiz sessiz yaşardın
Sen çocuklar uğruna, ne zorluklar başardın
Çok yorulmuşsun babam, sen ölünce anladık

Akan terden kokardı, çalışmaktan gömleğin
Sofraya soğuk kondu, yediğin her yemeğin
Az bir kıymet görmedi, gönlümüzde emeğin
Çok yorulmuşsun babam, sen ölünce anladık

Oturduğun koltuklar, tümden yasa büründü
Dönüp nereye baksam, bir hatıran göründü
Öksüz kalmış çocuklar, bak ortada süründü
Çok yorulmuşsun babam, sen ölünce anladık

Sen Bayram ın uğruna, bir ömrü kora attın
Biz gül gibi yaşarken, sen ne azarlar tattın
Çok kırılmış bir ruhla, şimdi mezara yattın
Çok yorulmuşsun babam, sen ölünce anladık