Çocuklarımız ölmesin Şiiri - Hasret Toprak

Çocuklarımız ölmesin, bir ninni daha yarım kalmasın,
Bir annenin sesi titreyip gecede kaybolmasın.
Küçücük bir kalp var, sessizce yardım isteyen,
Duy onu… çünkü bazen en derin çığlıklar sessizdir gerçekten.
Bir bebek düşün, gülüşü henüz dünyaya alışmamış,
Ellerini uzatmış ama tutacak güç bulamamış.
Suçu neydi bu kadar ağır bir sınava doğmanın?
Neden bir ilacın ucunda bekler hakkı yaşamanın?
SMA’lı çocuklar ölmesin, oyuncaklar sahipsiz kalmasın,
Bir oda daha sessizliğe gömülüp karanlığa alışmasın.
Duvarlarda asılı kalan umutlar solmasın,
Bir fotoğraf daha hatıraya dönüşüp kalmasın.
Bir anne var… her gece aynı duayı fısıldayan,
“Çocuğum yaşasın” diye göğe gözyaşı bırakan.
Bir baba var… suskunluğu çığlıktan ağır,
İçine çöken çaresizlik, kelimelerden daha derin, daha sağır.
Bu sadece bir hastalık değil, bir bekleyiştir,
Her geçen gün biraz daha eksilen bir nefes, bir direniştir.
Zamanla yarışan küçücük hayatlar var,
Ve biz bakarken, umut ya büyür ya da yavaşça solar.
Çocuklarımız ölmesin, bu bir dilek değil, bir yakarış,
Bir çocuğun gözlerinde saklı koca bir hayat, koca bir varoluş.
Onlar yük değil, onlar yarının en saf hali,
Onlar yaşarsa güzelleşir bu dünyanın her bir yanı.
Duy artık, gör artık, kalbini çevirme bu acıya,
Bir el uzatmak bazen bir ömür demektir bir başkasına.
Bir nefes olmak zor değil, bir umut olmak mümkün,
Yeter ki bugün susma, yeter ki “ben de varım” de bugün.
SMA’lı çocuklar ölmesin, bir kalp daha susmasın,
Bir hikâye daha başlamadan son bulmasın.
Bir çocuk daha “anne” diyemeden gitmesin,
Bir hayat daha sessizce karanlığa teslim edilmesin.
Gel… bir ışık ol gecenin en karanlık yerinde,
Bir umut ol tükenen son nefesin içinde.
Çünkü bazen küçücük bir dokunuş,
Bir çocuğun hayata yeniden tutunuşudur.
SMA’lı çocuklar ölmesin…
Bir anne daha evladına veda etmesin,
Bir baba daha sessizce yıkılmasın.
Ve bu dünya, bir çocuğun eksikliğiyle
Biraz daha yetim kalmasın.