Çocuklar ve Yetim Şiiri - Can Elıf

Vurdum yollara, baba…
Ayaklarım değil, kalbim yürüdü sanki;
Her adımda biraz daha eksildim.
Baba yoldaşım geceler ve senin hasretin..

Geceler…
Sırtıma çöken kara bir gök,
Hasretin ise içimde kabaran, kıyısı olmayan bir deniz.

Rüzgâr esmiyor artık, baba…
Hatıran dolaşıyor tenimde,
Bir bıçak sırtı gibi ince,
Bir sızı gibi derin.

Baba, yuva olmak nedir?
Kök salmak mı toprağa,
Yoksa fırtınada kırılmamayı öğrenmek mi?

Aile dediğin…
Aynı ateşte yanmak mı,
Yoksa kül olmadan birbirini ısıtmak mı?

Baba…
Gözlerimde büyüttüğüm düşler
Sonbahara yakalanmış yapraklar gibi
Savruluyor içimden.

Hıçkırıklarım bir kuyunun dibine düşüyor,
Sesim kendime bile ulaşmıyor.
Mezarına yaslansam
Toprak beni de içine çeker mi,
Aynı sessizlikte buluşur muyuz?

Baba, geldim…
İçimde hâlâ senin yaktığın ateş var;
Küllerle örtülmüş ama sönmemiş.

Rüyalarımda bir izsin artık,
Geceyi yaran bir şimşek gibi kısa,
Ama unutulmaz.

Emanetin olan ne varsa
Kalbimde kilitli bir sandık;
Anahtarını kaybettim,
Ama açmaya da kıyamıyorum.

Baba…
Ciğerim daralan bir gökyüzü,
Nefesim kanadı kırık bir kuş.
Affet…

Cennetini bir sığınak bilirim,
Kapısından çevrilmekten korkan
Bir yolcu gibiyim şimdi.

Baba…
Sırtımdan vurulduğum an
Zaman parçalandı;
Saatler kum gibi dağıldı avuçlarımdan.

En yüksek tepeye çıkıyorum,
Sesim uçurumdan düşen bir taş,
Ne yankı var ne iz…

Sokaklar…
Masum değil artık,
Ama çocuklar hâlâ
Kırılmamış aynalar gibi bakıyor dünyaya.

“Ekmek kavgası” dediler,
Oysa ben
Üşüyen hayatların üstüne kapanan
Yorgun bir gölgeydim sadece.

Yakındır baba…
Kimsesiz kalan her çocuk için
Kök olacağım, gölge olacağım,
Belki de yarım kalan sen olacağım.

Baba…