Çocuk ve Gazze Şiiri - Anka Kuşu 3

Hayatın yükünü sezer gibi,
Ağlayarak doğar o masum can.
Lâkin annesinin kokusunda huzur bulan,
İnsanoğluna bahşedilen en büyük lütuftur çocuk.

​Biraz büyüyüp konuşmaya başladığında;
Dünyanın tüm aşılamayan zorluklarını unutturan.
Evin neşesi, kiminin aslan parçası, kiminin gül goncası,
Bir tanesidir o, can paresidir.
​Sokaklarda hava kararana kadar oyun oynamak,

Acıkmak ve tabağına ne koyulursa tadına vara vara yemek.
Bayramlarda alınan elbiseleri ile uyumak,
Ve sevinçle bayram şekeri toplamak demektir çocukluk.
​Geleceğe masum duygularla yürüyen,
Kalemine, kitabına, umuduna sıkı sıkı sarılan.

Yaşadığı acıları ve gözyaşlarını,
Uçurduğu uçurtmanın kuyruğunda bulutlara salıveren...
​Ama dünyanın bütün kötülüklerini iliklerine kadar yaşayan,
Yetim kalan, öksüz kalan, yurdundan edilen,
Bu dünyanın en çetin sınavından geçen,
Canım Gazzeli çocuklardır onlar.