Çobanlık Şiiri - İsmail Sarıçay

ÇOBANLIK
Koyunları saldım kuza
Yayılıp çıktılar düze
Yaz kış çalışıp uğraştım
Sayıları çıksın yüze

Koyunlar meler gelirdi
Yüreği deler gelirdi
Anasını arar kuzu
Sesini duyar gelirdi

Koyunun adı kocabaş
Çeker sürüyü alabaş
Kurt saldırsa sürüye
Kovardı Kurdu karabaş

Koyunum yüz olsaydı
Yaylağı düz olsaydı
Ben koyunları güderdim
Arkadaşım kız olsaydı

Yörük çadırı kızını
İsterdim görem yüzünü
Dilini mi yuttun güzel
Konuş duysaydım sözünü

Çobanım gönlümde dilber
Gelmezdi bir cümle haber
Hayaldi kavuşmak bilirim
Bizimki Arzu’yla Kanber

Ağılda kuzu meleşir
Ana çevrede dolaşır
Çoban sürüyü kaybetmiş
Koyun kuzuya karışır

Çobanın sırtında kepenek
Koyunları benek benek
Ereğe girmiş koyunlar
Düşmanları karasinek

Piynardan yapılır ağıl
Konmaz ağıla kum çakıl
Kapısında iki çırpı
Etrafa yığılmış çağıl

Çobanlar sürüyü kollar
Çamurdan topraktan yollar
Evi kıldan çadırdandır
Yağmur çiğ geçirmez çullar

Koyunum olsaydı elli
Ev yolum olurdu belli
Yünü yapağısı güzel
Tamamı da beyaz telli

Koçun kıvrımlı boynuzu
Arpayla karışık tuzu
Sürünün tek beyidir koç
Buradan geliyor kozu

Çobanın işi gücü çok
Sorarsan karnı gönlü tok
Neler yer içer bilinmez
Torbasında kaşığı yok

Baharda çıkar çadıra
Yükler yükünü katıra
Dere tepe bayır demez
Gider kalır bir hatıra

Gece otlatır koyunu
Bilir koyunun huyunu
Gün doğarken geri döner
İçer testiden suyunu

Çobanım takmazlar beni
Elbise giymem yeni
Et süt yün üretirim
Bilen yoktur kıymetimi

Çobanlık beni salmadı
Sevdiğim güzel almadı
Geçti ömrüm yaylalarda
Söyleyecek söz kalmadı

İsmail’dir benim adım
Kalmadı köyümde tadım
Hedef okumak yazmaktı
Bütün gemileri yaktım.
İSMAİL SARIÇAY
22.04.2017