Her şey gidiyor,
Taş yürüyor kül, ateş.
Gitmeyen bir ben.
Eşilmiş tohuma hazır toprak gidiyor.
Haberim olmuyor aşktan.
Geçip de gidiyor.
Sesim kısık nede olsa.
Müphem damgası peşlerinde ölülerin.
Olmadılar, bilmediler kardeşim.
Gidenin arkasından kimse ağlamıyor.
Binlerce yılın yabancısı.
Ancak kapımda sürünür.
Hangi yemini çiğnedi,
Kötü söz söyleyen.
İstemedim korkak dualar.
Boğazıma dizilir lokmalar.
En şaşalı eserim,
Yaşamak oldu insanlar.
Yutkunamadım tozu, nefreti.
Savunmak hep payımda,
Örtüyor küfür tek kalemde.
Pişirilmiş çamur,
Ceplerindedir Lât, Uzzâ ve Menât.
Kenan GEZİCİ 28/08/2026
Kayıt Tarihi : 28.08.2026 13:57:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!