Çığlık Şiiri - Halil Kumcu

Bir yol var alabildiğine uzakta,
Öylece duran, kusursuz bir yalancı...
Şimdi sorsan en çok neye mi pişmanım?
Herkes bir gün gider be yabancı...

Bir büyük çığlıkla geçer koca bir zaman;
Kalbim şişer, göğsüm nefessiz kabarır.
Her yanımı o bildik çaresizlik sarar da;
Şurama, tam şurama o terk edilme sancısı saplanır.

Ayağıma o ağır prangaları takar;
İçimin derinliklerine o sahte kelimeleri dizenler...
İhanetin o en büyüğü avuçlarımda bir kor;
Bihaberdir her şeyden o buz tutmuş takvimler.

Biliyorum, bu his artık dayanılmaz;
Çünkü ben, o amansız geçmişte kaldım...
Şimdi adın her aklıma geldiğinde;
Çığlık çığlığa bir sevdaya, yine sana sığındım.

Artık ne sesim duyulur, ne bir sitemim kalır;
Karanlık çöker, kapanır bu beyaz perde.
Bir şair, kendi çığlığında boğulur da;
Seni arar durur, o bittiğin yerde.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Kusursuz yalancı dediğin hayat değil mi zaten? Her gün bir söz verip gecesinde inkâr eder.
•Kalbin şişmesi ne demek bilir misin? Sığamamak… kendi göğsüne bile sığamamak.
•Çaresizlik bir duvar değildir, bir sis… yürürsün yürürsün, yine kendine çarparsın.
•İhanetin en büyüğü, avuçlarının boş kalması değil… doluyken bile tutamamasıdır.
•Geçmişte kalmak bir zaman meselesi değil; bir isim meselesidir.

24 Temmuz 2018 / Salı / Ankara