Cesur Kalbine İnan Şiiri - Kasım Kobakçı

Tek başına dolaşan bitkin garip insandı,
Karanlık gölgelerde durup beklerdi ayan.
Yorgun bedeninde hep derin sızılar yandı,
Engelleri aşarak uykulardan sen uyan.
*
Kahvesinden yükselen sıcak kokular taştı,
Sözcükler alevlenip dudaklarından aştı.
Bilinmez diyarlardan gizemli ses yaklaştı,
Muhabbet sarhoşudur şu masalları duyan.
*
Kötü kalpli akranlar Gültekin'e taş attı,
Zavallı ufak yavru kaşlarını sert çattı.
Babasının yanına varıp feryadı kattı:
Söyle niçin takıldı çirkin lakabım, ulan!
*
İhtiyar adam yavaşça yavrusuna baktı,
Dallardan erikleri toplayarak bıraktı.
Yüreğinde yeşeren bütün dertleri yaktı,
Üzülme unvanına, cesur kalbine inan.