Çeşme Şiiri - Serhat Aygün Tüfekçi

Senelerdir gelmedi kimse dertli başına,
Sormadılar hâlini akan bir damla suyun.
Yosunlar arasından yaş süzülür taşına,
Bir damla su üstünde ezik bükük bir boyun.

Ruhum bir sarhoş gemi başıboş bir rüyada,
Yürüdüm sana doğru saatler boyu gün gün.
Hayret, şimdi sadece şu yalancı dünyada,
Yalnız, çaresiz, mahzun ikimiz kaldık bugün.

Küsmüş gecelerine, ayın garezi nedir?
Buz tutmuş taşlarında uyuklamıyor güneş.
Bir hayat ki suların peşinden sürüklenir,
Bir hayat ki girdaplı Yusuf kuyusuna eş.

Düşün, ey karanlıklar, artık peşime düşün!
Ömrüm miadı dolmuş, ağlanılmaz yaşında.
Yıllardır bin vehimle büyüttüğüm bir düşün,
Ölüm denen gerçeği tatsam soğuk taşında.

Makber efsunlu bir su, ölüm biçilmiş kaftan,
Sular gibi akılır sessizce oluk oluk.
O gizemli uykuya koşulur her taraftan,
Ardında hatırası, terk edilmiş bir soluk.

Bırak gözyaşlarımı akıversin gözlerim,
Bir ben miyim burada sulara hasret, çeşme?İmgelerim dağınık, yağmurumu özlerim,
Kurudu bulutlarım, yanık bağrımı deşme!

Ey çeşme, düşündün mü güzide sevdaları?Başucunda gözlere ne şiirler okunmuş.
Darmadağın ruhuma meftun ettin suları,
Anladım sihirli aşk bu tarifsiz kokunmuş.

Ne güneştir kimsesiz, ne ay böyle üzülür,
Bu evrende biçare, sere serpe bir dağım.
Yıldızlar aşkı için gökyüzünde süzülür,
Benim asırlarına düşman kesilmiş çağım.

Her bir damla gözyaşı akıp gider çeşmeden,
Seni inciten suyu bırak vehminde aksın.
Gidin ey sular gidin, olukları eşmeden;
Toprak makberim diye bu çeşmeyi bıraksın.

s..aygün.tüfekçi