Cengiz Esgin Şiirleri - Şair Cengiz Esgin

Sabahın beşi
Erguvan misali dallanmış hisler
Bin yıllık bir çınar gibi ululanmış
Sulayan çıkrık ve bahçemdeki kuyu
Kimine ilaç kimine zehirdir suyu

Zamanı parçala işte önünde şimdi an an
Bir hayat ki yaşamak yalan ölmek yalan
Üçbeş kuruştur zenginden gerye kalan
İyisi mi sus konuşmak boşuna, boş yere
Oysa ben sizlere söyledim kaç kere

Ağız çukuruna düşenler çıkamaz
Karanlık hükümse kimse mum yakamaz
Yalanlar söylentiler hikayeler dinlersin
Zaman zaman bunları sen de söylersin
İncinir Ceddin mezarlıkta yattığı yerde
diyecek ki benim imanlı evlatlarım nerede

Dağılmışlar bir kağıda
Kendilerini yazı sanıyorlar
Kim onu anlatıyor kimi bunu
Yazanının aklı gibi, karışık
Hani ufak bir omuz atsam
Dağılıp gidecek fikirler vardır ya

Kalem suskun gitmiyor bu gece
Yazsam abuk subuk sorarsın bu nece
Çıkarmadın kuyudan beni diyor hece
Kelimeler Mısralara evrilmiyor
Doğru kalemler devrilmiyor

Bizim evren maddeci boyut
Öbür tarafta yaşamak soyut
Bilinçtir Kainatın efendisi
Lef-i Mahfuz’da kese atar kendisi
Yağmur damlasından zerreyiz
Kuantum çorbasında kelleyiz

Bitiyor dil, ölüyor Şair, kalmadı hece
Vicdanı olmayan Şiirler bilmem nece
Akif’ler değerleri saklayan çekmece
Harfler zirve, Fazıl bekçi, bizler cüce

Kelimeler insanlar gibi tek tek ölüyor

Uzun yolun yolcusuyum
Sağ şeridin solcusuyum
Göremiyorum yolumda sis
Yoldaşlarımda bir kapris
Başladım görmeye öğrendikçe
Gerçekler acıttı söylendikçe

Öyküler Şiirler ve dahi Romanlar
Hoşuma gidiyor yükseldikçe dumanlar

demek ki ateş var içimde kalbim tütüyor
Yazdıkça doluyor sustukça bitiyor

Çok istesen dimağından mısralar akar
Bazen de düşünceler mürekkebi tıkar
Yazamazsın günlerce tek mısra tek hece
Kıvranırsın doğum sancısıyla her gece

İlham, ey ilham! Derinlerden çık hele