Cemalettin Turan Şiirleri - Şair Cemalet ...

ÂSIMIN NESLİ
1.
Yaratan ismiyle, coşup gürleyen
Ezânı huşûyle, kalben dinleyen
Korkmadan doğruyu, her dem söyleyen
Âsımın nesline, hayrânım hayrân.

Bismillâh ’la başlarız, o her hayrın başıdır
Doğru yola götüren, temel mihenk taşıdır

Îmânımızdır bize, bu ilâhî heyecan
Fedâ olsun uğruna, bir değil binlerce can.

Âşinâdır bu gönlüm, her dem sevgiden yana
Mutluluğun pâyesi, ânında düşer câna
O öyle bir lezzet ki, içilir kana kana
Mutluluğun pâyesi, ânında düşer câna

BENİM GÖNLÜM HER ZAMÂN, ÂŞİNÂDIR SEVGİYE

Aşk Bir Kalbe Girince Derin İzler Bırakır
Mâzi olup bitse de, nemli Gözler bırakır
Bir hikâye ömrümüz, nice gizler bırakır
Mâzi olup bitse de, nemli Gözler bırakır.

Ağyâre gönül verme, onun fendi yalan, bil
Farzet ki serâbtı o, gelip geçti bir-ân bil
Rûhunda kasâvetli bir-iz varsa hemen sil
Farzet ki serâbtı o, gelip geçti bir-ân bil.

Mef’ûlü / mefâîlü / mefâîlü / feûlün

Âh efendim, bir zamânlar ilkbahârdım, ilkbahâr
Neyleyim ben, geçti yıllar, bende mevsim sonbahâr
Yılların hiç cürmü yoktur, şimdi gönlüm ihtiyar
Neyleyim ben, geçti yıllar, bende mevsim sonbahâr.

Fâilâtün / fâilâtün / fâilâtün / fâilün

Ah Efendim son Nebîsin, hem de Kur’ân söylüyor
Her sözün bir tebligattır, kalbi irşâd eyliyor.
Sende sonsuz merhamet var, şefkatin deryâ kadar
Gül yüzünden parlayan nûr, gönlü dil-şâd eyliyor.

Fâilâtün / fâilâtün / fâilâtün / fâilün

Ah! Malatya’m, sende pek çok hâtıram var gün gibi
Gitmiyor hiç gözlerimden, sanki hâlâ dün gibi
Anlatılmaz tutku oldun, kalbe meftûn cân gibi
Neyleyim ben, sen sılamsın gurbet-eller meskenim.

Sevdiğimden canlarımdan ayrı düştüm ağlarım

Ey Malatya’m, sende dâhil on vilâyet hârebe
Asra târih not düşerken, söyle yazsın kâtibe
İsmi deprem, gamlı enkâz, bitmeyen bir debdebe
Sustu diller, soldu yüzler, derdimiz çok ağlarım.

Ah! Malatya’m, sensizim ben, günlerim hiç geçmiyor

Âh şu gurbet vâdisinden, geçmeyen hiç var mıdır?
Ayrılıkken çeşmesinden, içmeyen hiç var mıdır
Yolda kervan handa kervan, hep yürürmüş durmadan
Seyre dal bak ektiğinden, biçmeyen hiç var mıdır?

fâilâtün / fâilâtün / fâilâtün / fâilün