Ben küçük bir katreyim, umman nedir bilirim
Ben kendime ben demem, ben haddimi bilirim
Ben kendimi bilmezsem, bil ki o, ben değilim
Ben kendime ben demem, ben haddimi bilirim
Özüm her zaman avam, bir kül kadar hafifim
Öyle insanlar var ki, içi dışı hep başka
Neşrederken fikrini, zehir saçar bambaşka
Belden aşağı vurur, fırsatını buldukça
Bir de akıllıyım der, utanmadan alçakça
Aklı ipotekliler, patolojik bir marka
Ben bir derviş değilim, hırkası yok dediler
Derdi nîmet bilmişim, çilesi çok dediler
Haktan yana söylerim, her sözü hak dediler
Hakîkatten hiç şaşmam, şakası yok dediler.
Şu âlemin seyrine, bakar bakar ağlarım
Ben bir şiir yazdım ki, bestesi hep içinde
Nağmeleri yükselir, sazımın her telinde
Makâmı ve usûlu, edeb erkân hâlinde
Söyler garîb gönüller, lisân-ı hâl dilinde.
Katılaşan kalplerin, aynasıdır bencillik
Doymayan gözlerin, sancısıdır bencillik
Kendine kör bakmanın, şâhididir bencillik
Perdelenen gözlerin, târifidir bencillik
Bencil olan insanda, adâletin yeri yok
Tutsak olmuşsa nefsin, her zamân ben demeye
Rûhunda hep yozlaşmış, nefse ait terbiye
Islah olmayan nefis, habis bir ur gibidir
Can çıkmadan huy çıkmaz, çâre yok bencilliğe
31 Mayıs 2015 - ANKARA
1.
Bende bir anneyim, şefkatim çoktur
Sevgisiz kalplere, ülfetim yoktur
Aç olsa da karnım, gözlerim toktur
Ne güzel duyguymuş, annelik meğer
Anne olmak ise, dünyaya değer.
(Sen de bir gün gelir, unutulursun)
Ben de bir zamânlar yandım kavruldum
Rüzgârlar önünde koştum savruldum
Her gün cân evinden bin kez vuruldum
Sen de bir gün gelir, unutulursun
Bağlarda hazân var, kurumuş güller
Kalmamış dermânı, susmuş bülbüller
Boynunu bükmüş de, lâle sümbüller
Ağla gönlüm ağla, vakt-i hazândır.
Sararan yapraklar, düşüyor bir bir
Bağrında canları, saklayan toprak
Aslına döndürüp, paklayan toprak
Özümüz bir avuç, balçık ve çamur
Allah’ın lütfudur, son durak toprak
Gelenler gidiyor, dönüş O’nadır
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!