Cemal abi Şiiri - Süleyman Kılıç 2

Cemal abim…

Adana’da bir ateş kaldı sofranın yerinde,dumanı göğe değil, içime çöker şimdi.Kebap yanar, şalgam donar masada,ama sen yoksun ya…her lokma bir eksik, bir yarım kelime.

Seni bir bakır tencerede değil,bir vicdanın en derin yerinde hatırlarım.Çünkü sen sadece oturan değil,sofrayı ayakta tutan bir sessizliktin.

Duruşun vardı,rüzgârı bile eğen bir duruş…Mertliğin vardı,taşı bile utandıran bir mertlik…ve bir de o eğitimci yüreğin;kelimeleri değil, insanı büyüten bir ışık.

Belki de seni demir parmaklıklar çağırmadı,bir çağın eğri terazisi çekti içeri.Çünkü doğru olan,her zaman ağırdır bu dünyada.

Kızdığın anlar vardı,şimşek gibi düşerdi sofraya sessizlik.Sonra bir gülüşün…birden bire erirdi gece,Adana’nın üstüne düşen yumuşak akşam gibi.

Ben seni bir şehir gibi özlüyorum abim,Midyat’ın taş duvarları gibi suskun,Adana’nın sıcağı gibi içten.İkisi de sende birleşmiş gibiydi;sertlikte merhamet,ateşte su,suskunlukta kahkaha.

Şimdi kebap bir gölge,şalgam bir hatıra…ve sen,zamanın kıyısında asılı bir dua gibi.

O yüzden her lokma bir yankı,her yudum bir boşluk,her an biraz sensizlik.

Ben seni özlüyorum Cemal abim…en çok da“al ye” diyen o sıcak sesi değil,o sesin arkasındaki insanlığı.

Bir gün yine aynı sofraya düşerse gölgemiz,Adana’nın dumanı göğe değil, göğsümüze çıkacak…Midyat’ın rüzgârı suskunluğu kaldıracak…

Ve biz,hiç olmamış bir ayrılığıhiç yaşamamış gibiyeniden kuracağız zamanı.

Cemal abim…özlemim artık yemek değil,bir sembol:yanan ama tükenmeyen bir ışık.