Cemal abim…
Adana’da bir ateş kaldı sofranın yerinde,dumanı göğe değil, içime çöker şimdi.Kebap yanar, şalgam donar masada,ama sen yoksun ya…her lokma bir eksik, bir yarım kelime.
Seni bir bakır tencerede değil,bir vicdanın en derin yerinde hatırlarım.Çünkü sen sadece oturan değil,sofrayı ayakta tutan bir sessizliktin.
Duruşun vardı,rüzgârı bile eğen bir duruş…Mertliğin vardı,taşı bile utandıran bir mertlik…ve bir de o eğitimci yüreğin;kelimeleri değil, insanı büyüten bir ışık.
/ey aşk
/ varlığındır beni umutlandıran
/ ve bütün uzuvlarımı kanatlandıran
/ yokluğun, umut lâhitlerinde hapsediyor beni
/ ruhsuz ve karanlık
/ kim bilir, belki de sana adıyor beni...
Devamını Oku
/ varlığındır beni umutlandıran
/ ve bütün uzuvlarımı kanatlandıran
/ yokluğun, umut lâhitlerinde hapsediyor beni
/ ruhsuz ve karanlık
/ kim bilir, belki de sana adıyor beni...




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta