Celal Işık Şiirleri - Şair Celal Işık

Bir ağaç kurursa bin canlı ölür
Bir fidan dik bin canlıya bir şans ver
Bir fabrika kursan bir orman kurur
Bir orman kur bin yıllara bir şans ver

Doğa ile savaşının sonu yok

Kendine benzetme beni,
Bırak beni ben olayım.
Dinle, anla,tanı beni,
Bırak beni ben olayım,
Sen sen ol,ben ben olayım.

Madem gelmişiz dünyaya
Bırak harbi yaşayalım
Bu dünya herkese yeter
Nimetini paylaşalım
Paylaşıp ta barışalım

Canından can bildiklerin,
Terk edip giderler seni,
Uğruna yaşadıkların,
Öldürüp giderler seni,

Hani senin emeklerin,

Şu hayat yolunda bana yoldaş'tın,
Beni yarı yolda bırakıp gitme.
Şu tenim içinde,can ile kandın,
Canımı tenimden ayırıp gitme.

bir ağacım köküm,toprağım sensin,

Sana bağlar diktim,bostanlar ektim.
Beni bir başıma bırakıp gitme.
Şu gönlümü sana bir saray yaptım.
Beni bir başıma bırakıp gitme.

Gel sevdiğim bitsin bu hasret,keder.

İnsanım sevdiğim, Tanrı değilim.
Gel beni kimsesiz yalnız bırakma.
Candan muhabbettir benim dileğim.
Gel beni sohbetsiz dostsuz bırakma.

Sevdiğim aşılır en büyük zorluk.

Bu ne sonsuzluktur yüce yaradan,
Dipsiz kuyularda bırakma beni,
Esrar perdesini kaldır aradan,
Derin kaygılarda bırakma beni.

Canan aç gözümü seni göreyim,

Senden önce dert,gam nedir bilmezdim,
Yar beni çaresiz, derde bıraktın.
Kara zulüm'imiş senden çektiğim,
Yar sen merhameti nerde bıraktın.

Daha doymamış'tım senin sevdana,

Bir arada yaşıyoruz,
Sen beni düşman belleme,
Ana dilimle sözümü,
Demeye pişman eyleme.

Geçinip gidelim dostça,