Çekeceksin Belayı Şiiri - Kasım Kobakçı

İzinden hayli gittim, bilmek uğruna,
Kader gözümü bağladı, çaresizim,
Sezmek adına, durdum eşikte,
Ezip geçti ruhumu, çıkmaz özümden.
*
Biçare kalmışım, elin yurdunda,
Sözden almıyor ki, salmaz gölgemi,
Kaçmam lazım, set çekti birisi,
Beni sayıyorsa, çözsün bağımı.
*
Demir dağ olsam, dayanmam eririm,
Kim der susturun, basit değil ki,
Anbean bitiyorum, nefes haramdır,
Süven bizde bak, cümle inliyor.
*
Göçmek bazen hoştur, dirlik yoksa,
Çalmışlar ne varsa, kaybolmuş neşe,
Niye gerek durmak, zaten sönmüşsen,
Cellat tutmuş biri, merhamet bitmiş.
*
İsmimi vermişler, oynasın coşsun,
Hani şansım, yaver gitmez ki,
Bahar vakti şenlik, bana ne ondan,
Süven tüter, ben sevinemem şurada.
*
Dilde kilit var, lakin yürek köz,
Hangi tabip gelse, saramaz yaramı,
Gece çökünce, başlar o sızı,
Süven dikilmiş bağrıma, gitmez ki.
*
Dost bildiğim yüzler, çevirdi başı,
Yaban ellerde, garip kalmışım,
Ne selam gelir, ne bir haberci,
Süven sarmış dört yanımı, aşamam.
*
Hayal kurmak, artık yasaklı bana,
Umut kuş olup, uçtu kafesten,
Kalan sadece, kuru bir beden,
Süven ektiler tarlamıza, bitmez.
*
Sonu gelmez, bu gamlı yolun,
Yazı bozulmaz silinmez, alından,
Razı olduk artık, böyle çileye,
Süven miras kaldı, bize atadan.
*
Herkes ektiğini, biçecek elbet,
Varsa taptığı, ne hesap sunar,
Bırak sen ucunu, artsın vebal,
Süven koptu mu, çekeceksin belayı.