Belâyı Aşk Şiiri - Halit Korkmaz

Sen beldeler sultanı, sen gönüller şahısın,
Sana bütün aşıklar saf tutar, selâm durur,
Sen şehveti sevdanın rehâbı, ıslahısın,
Ancak senin aşkından feyz alan duyar gurur.

Herkes abât içinde, her yerde ferahlık var,
Yeryüzünde, fezâda, yalnız ben viraneyim,
Her cefaya razıyım, gitmesin benden efkâr,
Senin derdinle yanan, kül olan divaneyim.

Avareyim, bitabım, gönül hasta, can ister,
Gamzedeyim, sinemi, rehâya cânân gelsin.
Derdimde karahumma, kâr etmez bana neşter,
Belâyı aşka düşen bahtımı Hüda çelsin.

Ey peri bir göründün, bendime ateş saldın,
Felç oldu iki cihan, kalmadı bende gayret,
Beni bu aşk uğruna, derde, deryaya kardın,
Bu son kertede bari, deruhdeyi derman et.

Varlığın gönlümde taht, güzelliğin devlettir,
Sinem’de çerağı yak, gel iklime sultan ol,
Yerinde sayma sakın, ikbali atalettir,
Gel ey ruhi revanım, belâyı aşka bend ol.