Çaysız Olmaz Şiiri - Dr Yusuf Polat

Usta, bir çay daha doldur bardaklara,
Belli ki gece uzun, muhabbet derin…
İnsan biraz da
Konuşmak için, soğutur sıcak çayları

Kimi, bir yudumluk tat için ömürde,
Kırk yıllık yalnızlık taşır içinde
Kimi, bir bakışta sever de
Bir ömür söyleyemez adını kimselere

Söyle usta, hangi dem çözer insanı
Bir elde sıcak bardak
Bir elde eksilen zaman
Hangi çay aydınlatır, çöken şu akşamı

İnsan dediğin başka ne olabilir ki usta;
Biraz bekleyiş,
Biraz hatıra,
Biraz da yarım kalan aşkların umudu…

Demlendikçe çaylar, ağırlaşır sevdalar
Ayrılık diyarından duyulur feryatlar
Herkes
Bardağında kalan, son bir yudumla
Gider sonunda sessizce kendi kıyısına…

Ve usta, bilir misin bazen çay değil,
İnsan yüreği soğur masalarda
Dağılır umutlar, söner ocaklar,
Susar saatler,
Çaysız da ısınmaz, yalnız kalan yürekler...